Antje's Lothlórien

Iedereen heeft een lievelingskleur...toch? En een favoriet gerecht...of een lievelingszanger... . En er zijn ook mensen die lievelingswoorden hebben. Jij ook? Dat zijn mooie woorden...of tenminste, woorden die je om één of andere reden leuk vindt klinken... . Een onderzoek heeft trouwens uitgewezen dat het woord dat Vlamingen het allermooist vinden in hun taal 'desalniettemin' is. Niets mis mee, het heeft wel iets. Maar ik vind het ook een beetje vreemd want ofwel ligt het aan mij of aan de geografische ligging van mijn huis maar ik schijn toch vaker 'nochtans' op te vangen dan 'desalniettemin'...of om de Ridders v/d Nederlandse Taal even de stuipen op het lijf te jagen: in min of meer dezelfde context gebruikt de vermaledijde schrijfster van dit alles wel is 'soit' of 'anyway' of zelfs - de duivel hale mij - 'however'... .

Maar goed, ik heb óók van die favoriete woordjes. Wat niet wil zeggen dat ik die woorden te pas en te onpas gebruik. Het zijn zelfs woorden die niet zo erg veel voorkomen in het dagelijks taalgebruik... . Ik kan ook niet precies zeggen wát ik nu zo mooi vind aan die woorden. Soms is het de klank, zoals in tamboerijn, mandarijn...hier heb ik duidelijk een voorliefde voor de lange 'ij'...hoewel het volgens mij net dié klank is die zingen in het Nederlands vaak meer doet lijken op het geblaat v/e schaap dan op een melodieus deuntje. Alle Marco's, Koen's , Rob's en weet ik veel wie nog allemaal ten spijt is Nederlands geen 'zangtaal'.

En soms gaat het me om de betekenis, en dat is misschien nog wel  het mooiste. Zoals bij mijn meest favoriete woord aller tijden: serendipiteit. Ha, dat is een duur woord hè, heb ik nu een Euro verdient?! ;-) Maar nogmaals: het gaat 'm om de betekenis. Al klinkt het, vooral in het Engels, ook gewoon mooi.

Maar vooral: ik ben nog maar zelden een woord tegengekomen waarin zo veel betekenis zit, waarin één v/d leukste dingen des levens helemaal vervat zit. Serendipiteit wordt nl. omschreven als: het vinden van iets onverwachts bruikbaars terwijl je op zoek bent naar iets totaal anders. Of ´hélemaal mooi: het zoeken naar een speld in een hooiberg en eruit rollen met een boerenmeid.  Niet dat ik er van droom uit een hooiberg te rollen met een boerenmeid, zelfs niet met een boerenknul...Maar laat me even één v/d mooiste Engelse beschrijvingen geven die ik tot tot hiertoe vond om het helemaal duidelijk te maken:

SERENDIPITY: the art of making happy discoveries or finding the unexpectedly pleasant by chance or sagcity.

Serendipiteit speelt niet voor niets een grote rol in de wetenschap. De uitvinding v/d penicilline was een geval van serendipiteit en zelfs Post-Its zijn een product van een gelukkig toeval.

En nee, ik hoop niet op een geval van 'serendipity' zoals in de gelijknamige zeemzoeterige film maar ik ben wel een 'believer' in...serendipity. :-)

http://livingheritage.org/serendipity.htm

Aiaiai...wat een dooie boel is dat hier...het lijkt wel alsof ik geen vriendjes heb.;-) Vooraleer de betuigenissen van medelijden binnenstromen: dat valt goed mee. Dat valt zelfs en soms héééééél goed mee.:-)

Dit hier, dit stil bijna zielig webstekje is mijn eigen schuld. Dat komt ervan als je altijd vol goeie moed aan iets begint om nadien alweer te constareren dat je eigenlijk te weinig tijd hebt om de boel up to date te houden... . En dat komt ervan als je weer 101 dingen tegelijk wil doen: én een blog, én een MySpace, én een Facebook én mails versturen én... . Maar hey, kiezen is verliezen! En ik verlies niet graag.;-) En dat komt ervan als je weigert reclame te maken voor je eigen zielenroersels op het net...tja, waarom zou ik? ;-)

Nou goed....euh...wat wou ik nu eigenlijk zeggen? Nevermind. Er staat alvast iets nieuws op mijn blog nu.;-)

- "Zeg, maarre...ge moet wel een beetje afvallen hè".                                  

- "Zeg is: eette gij ni te veel?"

- "Mah meiske toch...zo dikskes!"

- "Neenee, eet jij dat maar niet op, je kunt het niet hebben."

-  "Góóóóóh...gij zijt écht dik hè... . "

 Goed...bovenstaande uitspraken met een uitgestreken gezicht verkondigen aan een ietwat volslanke dame levert op:

a. Nen toek oep oe bakkes.

b. De titel van bitch/acehole of the year.

c. Het einde van alle vriendschappen of wat daar ook maar op ljjkt met iedereen vanaf maat 46 (of zelfs minder).

d. Een combinatie van bovenstaande feiten.

Volgende case:

- "Zeg maarre...ge moet wel een beetje aankomen hè?"

- " Zeg is: eette gij wel?"

- "Mah meiske toch...zo magerkes!"

- "Jaja, eet jij dat maar op, je kan het gebruiken."

-  "Góóóóóh...gij zijt écht dun hè... . "

Goed...bovenstaande feiten met een uitgestreken gezicht zeggen tegen iemand met maat 36 en 170 cm in de hoogte resulteert in:

a. 1102 keer te horen krijgen: ik éét, ik éét en véél!

b. Een schuchter lachje.

c. Persoon met zgn. maat nul vraagt nógmaals aan dokter of ze echt geen enge ziekte heeft.

d. Een combinatie van bovenstaande feiten.

D'r valt mee te leven hoor...maar ik vraag het me om de zoveel tijd af: "Zouden ze óók een opmerking maken als ik 10 kg te veel woog?"

Tja, The unbearable LIGHTNESS of being... . ;-)

We weten het allemaal: geld maakt misschien wel gelukkig, maar gezondheid is niet te koop. Echter, een huisdokter kan misschien tóch een kleine beetje helpen. En nee, dan bedoel ik niet de huisarts zoals jij en ik die (hopelijk) allemaal hebben: ik bedoel een eigen, persoonlijke, inwonende arts. Een lijfarts, inderdaad. En dan wel ééntje die net zoals pakweg de nanny ook in je eigen huis woont.

Keith Richards, gitarist van The Stones, legendarisch om z’n eeuwige sigaret en bij de jeugd intussen misschien beter bekend als de vader van Jack Sparrow uit Pirates of The Carribean (en tevens inspiratiebron voor Johnny Depp bij het creëeren v/d Jack-rol) heeft zijn eigen dokter in huis.

“His head doctor”, noemt Keith hem, want de man in kwestie is hersenchirurg. Hoe komt een mens er nu bij om een hersenchirurg in huis te halen (euh, tenzij het uw man is, mevrouw)? Wel, dat is een geluk bij een ongeluk. Laat me dit even verklaren a.d.h.v. volgende feiten:

Keith Richards is enkele jaren geleden uit een boom gevallen. Nu, er zijn niet alleen verschillende manieren om uit een boom te vallen, ook de omstandigheden kunnen verschillen. Zo kan jouw buurman morgen de pech hebben dat hij tijdens het plukken van de 3 appelen die in zijn zielige appelboom in z'n groezelige achtertuin hangen, naar beneden tottert. Met een beetje geluk zie jij het en kan je de 100 bellen. Zoniet zal de arme man moeten blijven liggen tot iemand zijn afwezigheid opmerkt.

Men kan echter ook ‘boomvallen de luxe’. Zo klom Keith Richards (met alle respect, maar in lijf en leden ouder dan ‘ie zich voordoet op een podium) in een palmboom in één of ander tropisch oord. Wát de heer Richards in die boom te zoeken had en of hij al dan niet in nuchtere toestand verkeerde is niet geweten. Feit is dat Keith naar beneden tuimelde en een onzachte landing op het hoofd maakte. De tournee die The Stones op dat moment aan ’t maken waren en die ook België aandeed werd in allerijl stil gelegd want de hersens van Richards bleken zo ernstig geklutst te zijn dat er een chirurg moest worden bijgehaald. Deze keer was het dus geen weergod maar een hersenchirurg die het leven redde van een Stones-lid (zie voorgaande post).

Keith was deze mens zó dankbaar dat ‘ie besloot hem in huis te halen…je weet maar nooit.

En dus woont de arts nu bij het gezin Richards en zijn hij en de familie intussen de beste vrienden. De dokter zegt hierover: “Keith heeft waarschijnlijk nog nooit een neurochirurg ontmoet en vindt het aangenaam om te praten met iemand van buiten het rockmilieu en ik kende geen enkele rockster,.”

Tja…euh…ik heb nog nooit Jude Law ontmoet en hij kent mij ook niet…dus…euh…misschien is die mens óók wel goed voor mijn gezondheid?! Dus moest iemand weten hoe ik 'm in m'n huis zou krijgen...dank bij voorbaat. ;-)

In onderstaand filmpje kan je Keith bewonderen als de vader van Jack Sparrow in Pirates of the Carribean: at world's end.

Dat de rivaliteit tussen de Beatles fans en de Stones fans in the golden sixties soms hoog kon oplopen hebben we intussen allemaal al wel vernomen van onze ouders. Maar zou het zó ver gegaan zijn dat een fan van het Fab Four camp ooit Mick Jagger naar het leven stond?! Dat was mijn eerste gedachte bij het lezen van de totel: 'Mick Jagger ontsnapte aan moordaanslag.'

Even later blijkt echter dat Beatles-fans brave mensen blijven en dat het niet zozeer de muziek van The Stones was die iemand tot waanzin dreef, dan wel een poging tot afrekening.

In de jaren ’60 was het bij sommige muziekconcerten een beetje in de mode om Hells Angels te laten instaan voor de veiligheid. In ruil voor drank en drugs hielden deze gemotoriseerde ‘engeltjes’ orde in de chaos.

Ook The Rolling Stones deden een beroep op deze motorbende toen ze eind jaren ’60 een concert gaven nabij San Francisco. Het ging echter drastisch mis toen één van de Angels een zwarte jongen doodstak die met een pistool in de hand het podium naderde. De toestand liep na dit incident compleet uit de hand en er kwamen nog 3 mensen om. De Stones-documentaire Gimme Shelter handelt over dit betreurenswaardige concert.

The Rolling Stones weigerden hierna nog langer samen te werken met The Hells Angels en hier konden de bikers hoegenaamd niet om lachen.

Onlangs, veertig jaar na datum, maakte een FBI-agent bekend dat The Hells Angels zó furieus waren dat ze een moordaanslag beraamden. Bijna was de Stones frontman de Beatles frontman John Lennon dus vooraf gegaan in een tragisch lot.... .

Was het niet dat de weergoden vonden dat Mick Jagger nog lang niet uitgezongen was. De aanslag werd nl. verijdelt door niet meer of minder dan een storm.

Het zou een scène kunnen zijn uit de eerste de beste B-actiefilm maar de realiteit overtrof ook 40 jaar geleden al vaak de fictie. The Angels hadden het plan opgevat om vanop zee Jagger’s vakantiehuis in de Hamptons in New York te bestormen.Een erg lumineus plan, want zo konden ze snel op de vlucht slaan.

En nee, het waren geen prietpraatjes want de stoere motormannen hébben de boot naar Jagger’s vakantiehuis genomen.

Maar tot op de dag van vandaag mag Mr.Rubberlips de hemel dankbaar zijn dat er tussen de weergoden minstens één god moet gezeten hebben die een grote Stones-fan was. De boot met de potentiële moordenaars van good old Micky leed namelijk schipbreuk. Het laatste wat geweten is, is dat de Angels overboord gegaan zijn, het overleefd hebben maar hierna toch hun moordplannen hebben opgeborgen.

Dus voor wie The Rolling Stones dus liever gisteren dan vandaag hadden willen zien ophouden: het heeft zo moeten zijn, de natuur heeft het zo gewild… . ;-)

Mensen met aragnofobie: sla dit stukje even over. Aan de anderen wil ik melden dat er zonet een babyspinnetje in mijn bad zat.

Het is me iets hè, die spinnen die áltijd in een bad zitten.

Wat doen die daar in ’s hemelsnaam? Jaja, ik weet het wel: ze belanden in dat bad en door de gladde wanden kunnen ze er niet meer uit (dáár had men bij de creatie van Spiderman even niet aan gedacht, maar dit terzijde). En ja, ieder huis heeft zo’n 3000 spinnen te gast, ook daar ben ik me van bewust.  Maar waarom zijn ze dan zo dom om zich – off all places – net naar de badkamer te begeven? Soit, misschien heeft dat wel iets te maken met warmte en vochtigheid maar feit is dat ze  gedoemd zijn eens ze daar belandt zijn. Voor een spin is in een badkuip terechtkomen nl. zoveel als met 1 poot in het graf staan. Want ze zitten daar en blijven daar zitten tot er een menselijke tweevoeter komt en deze is niemand minder dan god. Want deze Mens zal het oordeel uitspreken over leven of dood… .

Bij deze moet ik iets bekennen: ik ben niet helemaal eerlijk in deze materie. Ik, die absoluut geen sympathie kan opbrengen voor de op uiterlijkheden gebaseerde maatschappij, ik laat mij hier nl. vangen aan vooroordelen. Ik spreek in deze mijn oordeel uit op basis van…uiterlijkheden. L Mensen van GAIA: heb mededogen want ik ben tenminste eerlijk. Ik wil ze de kost niet geven, de dierenvrienden die, als niemand het ziet, de ongewenste bezoeker in het bad vermorzelen waarna ze even later weer gaan vertellen dat spinnen nuttige dieren zijn en blablabla.  Nee, ik geef tenminste toe dat mijn respect voor alles wat leeft daar zwaar op de proef wordt gesteld.

Want wélke achtpotige kameraad zit er doorgaans in je bad? Inderdaad, de huisspin. Hoe kan het ook anders zou je denken? Ze noemen dat beestje niet voor niets de huisspin. Maarre…weten jullie om welk spinachtig exemplaar het hier gaat? Op de foto hierboven zien jullie het… . Do I need to say more?

Als men spreekt over de huisspin heeft men het niet over wat in mijn streek zo schattig wordt omschreven als ‘Mieke Langpoot’ of minder regionaal gebonden: de hooiwagen. Spinnen die eigenlijk niet zo heel erg op spinnen lijken. Een piepklein lijfje met hoge lange stekkenpootjes…je zou er bijna medelijden mee krijgen, zeker als je daar een robuust exemplaar als de kruisspin naast ziet. De Mieke Langpootjes mogen van mij dus altijd blijven waar ze zijn. Ik heb het meermaals meegemaakt dat een bezoeker mij kwam melden dat er een spin in mijn W.C. zat. Waarop ik dan dikwijls kon antwoorden: “Als het diegene is die er even geleden ook zat dan is dat geen spin maar een hooiwagen en die zit daar met mijn toestemming.” Ja, Mieke Langpootjes zijn mijn persoonlijke huisspinnen.

Ook t.o.v. andere spinachtige heb ik geen moordlustige gedachten. Ik ben de idioot die deze wezentjes gaat buitenzetten waardoor het meermaals gebeurd dat ze vlugger terug binnen zijn dan ik, maar zo zij het dan maar.

Zelfs een kruisspin schrikt mij niet af. Kruisspinnen zijn watjes. Ze zien er vervaarlijk uit met dat kruis en als ze in de tuin van mijn vader wonen hebben ze binnen de kortste keren hun lijf zó volgevreten dat ze bijna ontploffen maar geloof me, buiten vliegen doen ze niemand kwaad. En het web dat ze maken is pure kunst…dúrf het maar eens van dichtbij gaan bekijken, you’ll be amazed!

Nee, kruisspinnen zijn cool. En ze horen voor mij bij het beeld van de herfst.

Maar goed, ik wijk af. Tot zover dus het gegeven dat ik niet aan aragnofobie lijd en respect heb voor de natuur. Maar laat ons nu even teruggaan naar die spinnen in het bad.

De huisspinnen… . De huisspin is de Godzilla onder de hier voorkomende spinnen, het lelijke eendje, de griezel, de…ach, kom, gewoon het lelijkste exemplaar van allemaal. En bovendien het grootste exemplaar. Daarbovenop hebben ze lak aan architectuur…daar waar de kruisspin en consorten een wonderbaarlijke constructie in elkaar flansen woont de huisspin in een soort van geweven hut (voor de geïnteresseerden: ga ’t maar is opzoeken). Esthetiek is de huisspin vreemd. Laat ons eerlijk zijn: ze zijn akelig (of zién er toch zo uit). En lelijk. En je hóórt ze lopen als alles stil is en de ondergrond geen tapijt is, ik zwéér het.

Ik wéét dat het beest zichzelf niet gemaakt heeft en dat het er ook niet aan kan doen dat het z’n uiterlijk niet mee heeft en dat het zwak is dat ik me daar door laat beïnvloeden enz.…maar ja, ik ben ook maar een mens... .

Bovendien heb ik ooit ergens gelezen dat een mens in z’n leven gemiddeld 3 spinnen opeet…meestel in zijn slaap. Hóe weet men dat?! Hóe stel je dat vast?! Dáár ben ik nog steeds niet uit! Maar ik wil hier graag het zekere voor het onzekere nemen en als ik dan toch min. 1 spinnetje moet eten, dan graag niet de huisspin...o jakkie... . Dus sorry,  ben ik ze liever kwijt dan rijk... .

Maar goed, daar zat ik dus met een babyspinnetje in mijn bad.  Ik zag het in het voorbij gaan en dacht: och kijk, just a kiddo en nu al vastgelopen.. Ik zet het wel even op de rand en dan kan het zijn tocht verder zetten.

Echter, toen realiseerde ik me wélke spinnen er doorgaans in je bad zitten… .Juist. En dáár kwam het dilemma!

Na nauwkeurige bestudering van het spinnetje (dat is: je gaat er met je neus bovenhangen en bekijkt het van  heel dichtbij, een mens moet zeker zijn!) bleek dat het inderdaad ging om Rosemary’s baby… . Dus wát te doen?

Als volwassen exemplaar mep je dit soort spin best niét dood in je bad. Ze kunnen niet door de afvoer met degoutant gefoefel met een papieren zakdoekje als gevolg: been there, done that. Never again.

Het babyspinnetje dat zich nu in mijn bad bevond zou echter wél zonder probleem meegezogen worden…maarre...euh...ik ben geen kindermoordenaar… .

Dus is Rosemary’s baby meegevoerd met de wind. Na een kleine race die ik uiteindelijk won heb ik het voorzichtig opgepakt en het raam geopend alweer een windstootje het meenam.

En plots realiseerde ik me dat ik hetzelfde doe met de volwassen exemplaren van deze soort!!! Sinds de hierboven beschreven degoutante ervaring na het doodmeppen van zo’n beest in bad heb ik een vast ritueel ontwikkeld wanneer ik een huisspin in mijn bad ontdek. Het is een soort van: niet-denken-maar-zo-vlug-mogelijk-doen-ritueel geworden. Ik scheur behoorlijk wat vellen v/d rol toiletpapier, grijp daarmee het harige monstertje en gooi het als de bliksem door het raam.

Zodus, mededeling aan de huisspinnen: als je toch het lef hebt om je te vertonen in mijn gezichtsveld, ga dan lekker in m’n bad zitten. Op alle andere plaatsen wint nl. mijn afkeer voor je uiterlijk voorkomen, hoe erg dat ook is. Maar je ziet, je hébt nog een kans…het is immers overal: being at the right place at the right time… .  

Wie ooit al een verhuis heeft meegemaakt weet dat een mens daar zijn bezigheid mee heeft. Zit je hele leven in dozen, moet je de ganse mikmak ook nog is officieel gaan maken bij allerlei instanties. Instanties die nóóit min of meer gelijklopende openingsuren blijken te hebben of nét wel. Dus wanneer je niet als een kip zonder kop van hot naar her wil hollen vraagt het wat puzzelwerk om uit te maken wie wáár zit en vooral: wannéér.

Wie ooit als eens zonder werk gezeten heeft, weet dat solliciteren niet het meest aangename tijdsverdrijf is maar ook dat de eenvoudige mededeling dat je terug beschikbaar bent op de arbeidsmarkt een hele administratieve rompsloop met zich meebrengt.

Wie met beide feiten tegelijk te maken krijgt en de zaak binnen een aanvaardbare termijn wil afgehandeld zien is dus al bijna verplicht een heus draaiboek op te stellen.

Maar goed, een beetje oefening in organisatie en structuur kan nooit kwaad. Voordeel is dat sommige instanties die je moet bezoeken bij een verhuis ook op de hoogte moeten gesteld worden van je hernieuwde arbeidspositie. Mooi, dan doe je dat gelijk.  Dus maakt ondergetekende de avond voordien een heus uurrooster: dan dát, dan naar daar, dan dit,... . Perfect. Ik zit er tevreden naar te kijken, vast besloten de hele hannekensnest op 2 dagjes af te handelen. Ik ben zowaar bijna content dat ik momenteel niet op één of andere arbeidsvloer wordt verwacht! Ooit (pittig detail: dag op dag 5 jaar vóór deze verhuis!) moest ik m'n verhuis zien rond te krijgen in de eindejaarsperiode én terwijl ik elke weekdag tot 18u werkte in Brussel. Probeer 't dán maar eens af te handelen op die ene luttele verlofdag die je krijgt voor een verhuis. No can do. Dat kost je persoonlijke verlofdagen.

Maar dat probleem stelt zich nu alvast niet. Eén probleempje minder, da's fijn, always look at the bright side! ;-) Dus ik met mijn draaiboek van 's morgens vroeg en vol goeie moed 'on the road'... .

Om stipt 9u14 zat bibi bij de vakbond. Toegegeven, dat had 9u00 moeten zijn maar 'k had een kleine vertraging opgelopen wegens het tegenkomen van (alweer) een verbaasde bekende aan de schoolpoort. En bij een verhuis is het onderhouden/hernieuwen van sociale contacten minstens even belangrijk als al de rest.

Bleek ik daar bij die bond toch wel net dié 5% werklozen aan te treffen die niét de ganse voormiddag in hun bedstee doorbrengen zekers (ervan uitgaande dat de meeste mensen die daar zitten er om dié reden zijn, al bestaan er uiteraard ook andere redenen om langs de vakbond te gaan)! Terwijl de deuren pas om 9u waren open gegaan waren, had ik al een nummertje dat ver uit de buurt lag v/h nummer op het elektronische bord. Fijn...even checken dus hoe snel het gemiddeld vooruit ging... . Dat bleek nog mee te vallen. Tot een drietal nummers verder een mevrouw van middelbare leeftijd haar levensverhaal begon te vertellen en de consulente dit nog interessant bleek te vinden ook. maakte me de bedenking: "O jee, da's zoals bij de treinen, 1 vertragingske en 't hele verkeer ligt op z'n gat, domino-effect." Nog enkele nummers en 5 oninteressante folders later keek ik op omdat er commotie was. Er onstond een klein relletje met een - zo te zien - niet tevreden klant. Veel 5en en 6en, collega's die erbij gehaald werden, geroffel in papieren, gekijk op de computer, terug discussie, een vloek... . 'Het leven zoals het is, aflevering 9'. Naar mijn gevoel kroop de tijd maar een blik op de klok leerde dat de tijd naar aloude gewoonte veel sneller ging dan men denkt. Ik begon stilaan te beseffen dat mijn nauwkeurig samengesteld draaiboek wel eens klaar zou kunnen zijn voor de prullenmand... .

Enfin, ik ben daar uiteindelijk buiten geraakt, raar maar waar! Vervolgens naar binnengegaan bij de mutualiteit want die 2 instanties liggen naast elkaar, zou dus dom geweest zijn voorbij te lopen.

Máááár: ook daar heeft het een uur geduurd, een úúr!!! Nooit meegemaakt! Om uiteindelijk buiten te komen met alwéér een hoop papieren en de melding 'dat ik deze gewoon mag opsturen eens ingevuld'. Thank god for that.

Tenslotte ben ik als een gek naar de dienst bevolking gefietst (goed voor de conditie) om aldaar te constateren dat de snodaards de boeken 5 min. te vroegen hadden toe gedaan!!! Jaja, 5 min. vóór sluitingstijd want de klok op mijn GSm klopt als een bus!

Resultaat na 1 werkdag: 2 op de hoogte gebrachte instanties (dankzii verderzetting van tocht in de namiddag) en een hoop papieren erbij. Geduld is een schone deugd... .

Ik zei 't al eerder: ik heb gemengde gevoelens bij het bloggen. En toch heb ik besloten dit cyberhuisje weer nieuw leven in te blazen. Ik ben een rare kwast.

The thing is: kort nadat de juf v/d 1ste klas me had geleerd hoe dat schrijven nu in z'n werk ging, ben ik blijven schrijven en méér dan alleen maar 'aap' en 'muur'. Maar als de juf als beloning voor mijn noestige schrijfkarwei mijn opstel voorlas aan de klas, kwam dat bij mij over als een straf.

En zo is het eigenlijk altijd gebleven. Ik schrijf, schreef en schrijf maar heb het moeilijk met publiek. Een beetje een probleem als je nadien schrijfcursussen gaat volgen en de docent over je schouder meeleest. En al helemáál toen ik besloot een studierichting te gaan volgen die al menig journalist voortbracht.

Dus ga je bloggen, lekker anoniem je ding doen. Maar vroeg of laat verspreek je je tegen bekenden over je blog en besluit je ineens maar iedereen op de hoogte te brengen van je elektronisch schrijfavontuur. Waardoor bekenden gaan meelezen en ondergetekende zich weer even dat lagere school kind voelt wiens opstel de juf staat voor te lezen.;-)

Maar je moet je angst recht in de ogen kijken. En ik ben een lefgozer.;-)

Weinig tijd om veel te zeggen over 'the new shit'. Korte samenvatting van vandaag:

Oud: turbo-internetverbinding en hippe laptop. Nieuw: ik kan van hier tot aan de noordpool en terug op de tijd dat het computerfossiel is opgestart.

Oud: (lichte) Pringles verslaving. Nieuw: (lichte) Lays baked verslaving.

Oud: I don't give a f*** about cars. Nieuw: auto's zijn best wel interessant.

Wordt (iets uitgebreider) vervolgd...

Everyone loves you
Nobody cares
An awful collection
Of enemies and friends
Congratulations to you
With sad regrets
I'm tired of the old shit
Let the new shit begin
...

Nobody loves you
Everyone cares
None of them know what's
Coming 'round the bend
Congratulations to me
Many happy returns
I'm tired of the old shit
Let the new shit begin

Eels - Old shit/new shit -  

Een beetje pessimistisch misschien maar 100% Eels and I like that (danku G.)!

Het afgelopen jaar: brak een nieuw tijdperk aan (voor 't eerst in mijn leven zonder mama én hartsvriendin), zocht ik veel en vond ik weinig, ging mijn dochter voor het eerst naar school, begon een bootje te zinken, had ik werk en dan weer niet meer, volgde ik voor 1 keertje wél de statistieken en werd ik de 1 op 3 v/d mislukte huwelijken/samenwoongevallen, ruilde ik mijn thuis voor mijn oude thuis (40 km verder) ging mijn dochter terug naar (een andere) school, werd ze hip want nu ook kind van gescheiden ouders, zoek en hóóp ik te vinden.

Back in bussiness. Voor de blog zal 't waarschijnlijk interessanter worden.;-)

La nouvelle Antje est arrivée (of is de oude terug?!).

LET THE NEW SHIT BEGIN.

Ja, ik weet het, geen grotere energieverspilling dan je druk zitten maken voor de TV. Temeer omdat elke afstandsbediening een zeer handig knopje bezit waarmee je binnen de seconde verlost bent van welke ergernis dan ook je netvlies en oren tergt. Bovendien verplicht niemand je om te kijken naar programma’s van bedenkelijk alooi. De beste remedie tegen TV-ergernis is nog steeds: niet kijken. Ik probeer dit principe dan ook consequent toe te passen en slaag daar meestal goed in. Ik wil nl. niet het risico lopen dat ik in een vlaag van zinsverbijstering ten gevolge van ten top gedreven ergernis één of ander projectiel naar de kijkbuis zou keilen. Want ik spendeer dan wel niet erg veel tijd voor de TV, zonder televisie leven is voor een communicatiewetenschapper ook not done. Af en toe trap ik echter toch in de val, zo ook afgelopen week. Tijdens een rondje zappen was ik stilaan op weg om me weer te laten vangen aan TV-ergernis omdat ik me luidop aan het afvragen was wát TV-stations tegenwoordig doen met hun centen én wat in godsnaam de meerwaarde is van de ‘net gemist’-optie van de digitale TV (met een beetje geluk zend men de heruitzendingen v/d heruitzendingen voor de 3^de maal uit) toen ik terecht kwam op een commerciële zender waar een aantal good looking jonge deernes aan het dingen waren naar de prestigieuze (!) titel van Topmodel.Bij het woord Topmodel moest ik altijd meteen denken aan de Franstalige versie van de wereldvermaarde soap The Bold and the Beautyful. Daarom moet ik altijd een beetje lachen met het woord Topmodel want als er iets om te lachen is dan is het wel Mooi & Meedogenloos.  Maar goed, het ging dus alweer (aaargh!) om een realitysoap maar omdat ik ziek was en niets beter te doen had bleef ik even hangen. Blijkbaar draait het hele programma om de fotoshoots die de meisjes moeten doen om alzo het vak van topmodel te leren en een portfolio samen te stellen. Maar elke goede verstaander begrijpt dat het de programmamakers (en zo ook de fans v/h programma) vooral te doen is om de intriges die (hopelijk!!!)  tussen de jonge meisjes zullen ontstaan op hun weg naar de eeuwig roem.De missie is meteen duidelijk: men wil de would-be topmodelletjes duidelijk maken dat het metier van topmodel niet van de poes is. Onbeschaamd kronkelen op een bed of op high heels balanceren op een gladde ondergrond is peanuts in vergelijking met wat een écht topmodel moet doorstaan. Blijkbaar moet een internationaal model ook bereid zijn om in putje winter in een slijmerige vijver tussen de kikkerdril te gaan zitten. Ik zit er met verbazing naar de kijken en val helemaal van mijn stoel als de klappertandende schoonheid ook nog eens een heuse kikker in de handen krijgt geduwd. Jaja, een echt kwakend exemplaar! Ik bescheur het want in gedachten hoor ik de volgende conversatie al: “En schat, wat heb jij vandaag gedaan om ’t zout op ons patatten te verdienen?” “Wel, ik heb in een ijskoude kikkerpoel even groen zitten lachen als de kikker in mijn hand.” Wanneer de voice over echter vertelt wat precies de bedoeling is van dit vreemde schouwspel vergaat het lachen me al een beetje. Men zou denken dat de fotograaf nu eindelijk eens wil vastleggen hoe iemand eruit ziet vlak voor ze door onderkoeling het bewustzijn gaat verliezen of esthetischer: dat hij/zij de rechtgekomen haartjes op het lichaam eens in close up wil fotograferen. Maar niets daarvan. Het doel van deze fotoshoot is een zo natuurlijk mogelijke gezichtsuitdrukking!!! Nu, natuur genoeg met die waterlelies en die kikker maar aan de gelaatsuitdrukking van de kikker meen ik toch even te kunnen zien dat hij dit ook niet alles vindt…dan bén je al eens een beschermde diersoort… . Even heb ik medelijden met de kikker én met het meisje en bijna roep ik: “Kus dat beest en hoop dat er een prins uitspringt die je ontvoert naar een land waar men nog foto’s neemt op the old fashion way, bv. op een stoel!” Maar even later val ik ten prooi van de gevreesde ergernis en erger dan het de laatste tijd ooit geweest is. Want wanneer de meisjes later moeten plaatsnemen op de pijnbank (lees: voor een jury moeten komen) wordt één van hen met de grond gelijk gemaakt omdat ze niet in de poel wou kruipen. Het kind had zich die dag niet goed gevoelt en met een Dafalgan achter de kiezen voelde ze zich niet geroepen om in het koude water een kikker te gaan omarmen. Ieder normaal denkend mens zou dit meisje groot gelijk geven want zelfs bij iemand zonder ziekte onder de lenden zou men me dunkt toch even gaan twijfelen aan zijn/haar gezondheid wanneer men deze persoon waarneemt in boven beschreven tafereel. Maar de jury dacht daar helemaal anders over! Dit meisje was duidelijk niet klaar voor het zware vak van topmodel! Want als je nog niet eens in een ijskoude modderpoel wil gaan zitten voor een fotootje, tja, hoe moet dat dan?! Want stel dat je topmodel bent en er staat een hele ploeg met kapster en fotograaf en visagiste en styliste te wachten, dan gaan die allemaal héééél boos zijn als jij niet met die kikker in die poel wil gaan zitten, ook al hoest jij de longen uit je lijf!Mijn god… . Even later kwam een ander deelneemstertje op hoge poten en met iets te veel eigendunk de kamer binnengewandeld. In tegenstelling tot haar onfortuinlijk collegaatje werd zij bewierookt om haar grootste prestatie. Het meisje – duidelijk overtuigd van het feit dat ze in de wieg gelegd was om op de cover van Vogue te staan – had naar het schijnt bronchitis of – dixit 1 v/d juryleden – toch nog een halve bronchitis. En zij was, mét (halve)  bronchitis én kikker, wél in die tergend koude vijver gaan zitten. Nou, dát verdiende een pluim en een dikke chapeau! Want zoiets vond de jury nu eens een toonbeeld van doorzettingsvermogen, zie.En toen gebeurde het bijna, bijna had ik het dichstbijzijnde object richting TV-scherm gekeild. Want ik – arme ik die me dus weer ergerde aan TV – vond dit een toonbeeld van krankzinnigheid, onbezonnenheid en waanzin. “Een longontsteking? Oei, allez…vóór ik met die kikker in die ijskoude vijver ging zitten was ’t nog maar een halve bronchitis hoor mijnheer doktoor.”Ik wil niet weten wat na dit nog komt. Straks moeten ze als opdracht nog een halve pond coke door hun neus jagen en om ter snelst anorexia kweken want ook dát hoort bij het zware modellenbestaan. En mijn kijkersbrief zal door niks aan veranderen dus laat ik die ook maar zo. Ik kijk niet meer. Want ik denk wél aan mijn gezondheid.

If there is one thing worse than being an ugly duckling in a house of swans, it's having the swans pretend there's no difference.

De clou van het voorgaande verhaal:  oude liefde roest niet…

Zo’n 21 à 22 jaar later (o hemel!) loop ik door de stad. Gezwind (want vooral gehaast) stap ik voorbij de etalage vaneen boekhandel. Boekenfreak als ik ben werp ik een snelle blik naar binnen waarop een stemmetje in mijn hoofd meteen roept: “Nééé, niet doen! Je hebt intussen als zo’n 10 boeken die liggen te wachten op je nachttafel, lees die eerst, boeken zijn duur!”

Maar nog vóór ik mijn blik terug kan afwenden wordt ‘ie gegrepen door een mij o zo bekend gezicht…ik stop abrupt en word overvallen door één brok instant jeugdsentiment... . V

Vanachter de etalage werpt Sonny Crockett me z’ zelfverzekerde blik toe. Ik probeer het beeld te vervangen door het beeld van de huidige Don Johnson: een wat papperige, gebotoxte man van middelbare leeftijd. Maar mijn jeugdherinneringen duwen het beeld weg en zetten er een ander beeld in de plaats: de laatste keer dat ik nog eens een aflevering zag van deze serie, enkele maanden geleden. Het zag er niet gedateerd uit en even had het geleken alsof ik weer 11 jaar was…it felt nice! Trouwens, het is ‘in’ om te dwepen met de wansmaak van de 80’s, ha! Hoeveel heb ik over voor enkele uurtjes puur jeugdsentiment? Zovéél Eurootjes zijn het niet... .

Op de tonen van Crockett’s Theme stapte ik de winkel in en kwam met een DVD onder de arm weer buiten.

Ik heb altijd al een boontje gehad voor oudere mannen. Dat was al zo in mijn jeugd. Aanhangers van bepaalde psychologische scholen leggen de oorzaak dan meteen bij de zoektocht naar een (tweede) vaderfiguur. Maar aangezien ik een pracht van een vader had en heb lag de oorzaak volgens mij gewoon bij het feit dat mijn leeftijdsgenootjes tijdens mijn kinder- en tienerjaren gewoon ontzettend flauw, kinderachtig, slungelachtig en allesbehalve sexy waren. Punt.

De liefde bereikte een hoogtepunt in het 6^de leerjaar. Terwijl sommige klasgenoten dweepten met ene Ciske De Rat, alias Danny De Munck (Dènny voor de vrienden) kon ik met de beste wil van de wereld niet begrijpen wat ze in dat joch zagen.

Mijn droomprins was een heel pak ouder en voorál: veel blitser. Gekleed in wit linnen Armani-pakjes en pastelkleurige T-shirts scheurde hij rond in een zwarte Ferrari Testarossa. Hij had een krokodil als huisdier op zijn woonboot, vloog tegen een rotvaart in een speedboat over het blauwe water en liep megacool te wezen met een donkere zonnenbril op z’n bruingebrande neus en een sigaret in de hand (dat mocht toen nog).

Alles aan hem vond ik sexy: het nektapijtje in z’n hals (slik), de blote voeten in de espadrilles (tja…)...en op de koop toe had hij de meest zwoele, hese stem die ik ooit had gehoord.

Hip als ‘ie was ruilde hij de zwarte Ferrari na verloop van tijd in voor een wit exemplaar van het allernieuwste model, werd de kleding donkerder en werd het nektapijtje gekortwiekt tot een trendy korter kapsel. Fantastico.

Ik zag en hoorde hem één keer per week. Vijftig minuten waarin ik zwijmelde en kwijlde. Ik had een plakboek vol met foto’s.  Ik kocht dezelfde zonnebril als hij, smeet mijn kousen de prullenmand in (raar maar waar, ik hou nog steeds niet van kousen!) en riep hem uit tot de mooiste man ter wereld. L’amour fou…me and my Sonny boy… Oftewel: Sonny Crocket, officieel James Crocket, undercovernaam Sonny Burnett.

Voilà, mijn beau, mijn ideale man, cool en hot tegelijkertijd, I lóved him! 

Woensdagavond (ik zal ’t nooit vergeten!) was de televisiehoogdag van de week.  Grote broer die altijd de beste plaats voor de TV innam, m.n. de lange sofa, moest onder grote druk ‘moven’ als ik kwam aangerend met een heuse TV-picknick. Want zelfs tijdens de reclameblokken weigerde ik mijn plaats te verlaten, uit angst een minuut te missen of erger nog, uit angst dat een huisgenoot argeloos zou wegzappen naar een andere zender! Dus als ik kwam aanzetten met mijn verzameling TV-snacks en drank, riep grote broer al smalend: “Och ja, Mieamie vizéé”, en steeds weer beet het visje en riep ik licht geïritteerd: “Maièmi Vaais!!!”.

Nadien, toen ik op woensdagavond basketbaltraining had, was het reppen om tijdig m’n plaatsje voor de TV in te nemen. Ik zie me nog komen binnengewaaid, naar broerlief rennend om vervolgens mijn 2 handen in de vorm van een pistool tegen z’n slaap te plaatsen en heel stoer te roepen:”Freeze, Miami Vice!” Waarmee ik wou zeggen dat ‘ie moest oprotten en plaats maken voor mij.  Hoewel het tot een groot meningsverschil leidde kwam het me goed uit dat grote broer mijn held maar een pastelkleurige strandjanet vond want hij 'movde' ik kon mijn plaats innemen op de eerste rij.

Al was ik ook helemaal huppeldepup toen men destijds op TV de remake van de film The Long Hot Summer (1985) uitzond, want niemand minder dan Don Johnson speelt hierin de hoofdrol. En in die prent ziet el Don er ook zonder Sony Crocket-pakje behoorlijk ‘mjammie’ uit. Daar moet ik klein Antje ook nu nog gelijk in geven.:-)

Soms komen er stoute gedachten bij me op....

Nu, ik kan wel snappen dat het iemand geen moer kan schelen wat 'ie draagt. Soms benijd ik zulke mensen zelfs. Hoe veel makkelijker is het om dagelijks gewoon het eerste beste uit je kast te halen, het aan te trekken en klaar is kees. Op vrije dagen kan ik er dan ook soms van genieten om hetzelfde te doen. Gewoon de meeste lekker zittende broek en de comfortabelste trui en hop, kleerkastdeurtjes toe. Tijdsbesparing zit soms in kleine dingen! ;-)

En ik? Ik ben dol op mode. Ik beken. Dat is één van mijn frivole kantjes. Ik zeg dan maar dat dat komt omdat ik hou van schoonheid in al z'n vormen. Kunst, de natuur, een kind...en dus ook mooie kleren. LOL

Er zijn zo van die dagen dat ik je ontzettend mis. ‘Gewoon’ missen doe ik je elke dag…want het is een constant iets geworden. Een gemis dat ik heel mijn leven mee zal dragen maar dat ooit een plaatsje zal krijgen…zegt men, hoop ik… . Nu is het nog een plaatsje aan het zoeken… . Ik mis je altijd ‘gewoon’, op doordeweekse dagen, op gewone momenten…gewoon, als iets wat nu bij me hoort. Jij zult altijd bij me horen.Maar er zijn van die momenten dat ik je ont-zét-tend mis. Op al die eerste keren in dat eerste jaar…De eerste verjaardag van je kleinkind zonder jou - zo kort na die fatale dag - liepen de tranen over mijn wangen terwijl ik de vreugde van mijn kind vastlegde op film.Mijn eerste verjaardag zonder jou…er was geen feest want mijn gemis was te groot, maar in alle sereniteit slaagde we er toch in om die dag een klein beetje te vieren.Jouw eerste verjaardag die niet meer kon gevierd worden was niet zo heel bijzonder om de eenvoudige reden dat ik je elke dag mis en dus was het die dag niet anders of méér.De eerste schooldag van je kleinkind liet ik geen traan omdat mijn kindje gelukkig en blij de schoolpoort binnenstapte maar ik zag jouw gezicht en hoe je bezig was uit te rekenen hoe ver we nog van die dag af waren en denkend over hoe een schooltasje jij cadeau zou doen. En hoewel ik opgelucht en blij was omdat mijn kind slechts 2 secondjes weende en toen opgewonden en dapper haar nieuwe habitat binnenstapte, had ik binnenin verdriet om jou, véél meer dan om mezelf, omdat jij dit niet meer mee mocht maken.En natuurlijk was het allereerste grootouderfeest een confrontatie met wat er niet meer is en schreeuwde er even een stemmetje dat de wereld niet rechtvaardig is. En zo komen er nog eerste keren waarop mensen rondom mij ook zullen denken: oei, dit is emotioneel voor haar.  Maar véél meer dan op al die eerste keren snijdt er op alledaagse, gewone momenten soms een vlijmscherp mes door mijn hart. De momenten waarop ik jou zo ont-zét-tend mis. De momenten waarop ik zó graag jouw raad zou horen, waarop ik denk: mams, wat moet ik doen? Maar vooral: al die momenten waarop ik jou zó veel zou willen vertellen, zo veel zou willen delen… . Héél gewone momenten waarop ik jou zo ont-zet-tend mis.

Straks is het weer volop cadeautjestijd. Voor mijn dochter is die zelfs al begonnen want bij haar is Sint Maarten al op bezoek geweest en de goede man heeft alweer wat achtergelaten waarvan mama en papa zich afvragen waar ze dát in godsnaam weer moeten gaan ‘placeren’. Maar dochterlief is blij dus mams en paps ook. J Nu, ik ken die heilige Maarten niet persoonlijk hoor. Ik weet dat het die tip is met z’n doormidden gesneden mantel (en da’s al veel voor een ketter, nietwaar?) maar mij heeft ‘ie nooit iets gebracht. In de contreien waar ik vandaan komt, komt hij nl. niet langs. Eigenlijk is zijn afzettingsgebied zeer beperkt, zo rond de streek van Aalst. Goedkoop voor hem. Zijn collega Nikolaas komt er zo goed niet van af. Die arme stakker moet op zijn bejaarde leeftijd op 2 dagen tijd Nederland én België door op een schimmel en wie weet waar ‘ie nog allemaal verwacht wordt. Als kind moest ik die man niet. De foto’s uit die tijd spreken boekdelen. Ik met een gezicht tot op de grond en met een terughoudende houding die ook voor de slechte verstaander een zweempje angst verraad. Maar ik herinner me ook het aftellen en het feit dat ik zó braaf was dat Zwarte Piet altijd wel al vóór 6 december een cadeautje dropte door de schoorsteen. Al had dat waarschijnlijk meer te maken met het feit dat ik mijn Sinterklaasplaten gedurende die tijd grijs draaide (beetje stroop aan die witte baard smeren) en de sint van dienst het láng voor 6 december al niet meer kon horen… . ;-)Gelukkig hadden we een échte open haard. Ik vraag me af hoe mensen zonder iets in die aard het bezoekje v/d sint en z’n knecht uitleggen. Ik bedoel maar: praktisch gezien…hoe gaat dat dan in z’n werk als de schoorsteen een lange smalle pijp is die nergens schijnt uit te komen? Nou ja, gelukkig hebben wij thuis ook een soortgelijk exemplaar dus ik hoef m’n hoofd er niet verder over te breken.Al denk ik intussen te weten waarom Sinterklaas bestaat. Voor ouders is het dé ultieme stok achter de deur. Ik voel me een beetje schuldig en gegeneerd als ik na het zoveelste exploot van mijn dochter met een uitgestreken gezicht meld dat ik Sinterklaas ga bellen (een mens moet met z’n tijd meegaan) maar tegelijkertijd: ooooooo, wat een zegen. J How easy. J Dus profiteer ik maar van deze tijd vooraleer ik weer heel pausibele en pedagogisch verantwoorde argumenten moet bovenhalen. Danku sint voor dit cadeautje. ;-)

Zoals ik reeds zei kom ik regelmatig in een treinstation. En waar kan men 'de mens' beter observeren dan tijdens zijn dagelijkse bezigheden? In een station, op de openbare weg of in de supermarkt laten mensen vaak meer van hun ware gelaat zien dan eigenlijk de bedoeling was of toch niet?

In elk geval, op goeie dag sta ik weer te wachten aan een stationsloket. Voor me staat dame, omgeven door een parfumwalm die mij bijna achterover doet vallen. Ik ben een parfum-addict dus ik herkende de geur als zijnde v/e duur bekend merk. Maar trop is altijd en overal teveel, ook als het gaat om het duurste flesje uit de parfumerie (wat het nu ook weer niet was, maar dit terzijde). Instinctief zette ik een stapje achteruit. Ik bekeek de dame en probeerde me een beeld te vormen via haar uiterlijk. Tja,  wat doet een mens zoal in een wachtrij?

Ik zag een bontjas. Was hij echt? Zou het werkelijk?! Jakkie... . Nu ja, we gaven het voordeel v/d twijfel.  Jeans van een couturemerk.  Máár een model dat al meerdere seizoenen uit het modebeeld verdwenen is. Mmm…vreemd…te duur om weg te doen? Vindt ze hem zelf gewoon nog steeds mooi?

Veel goud aan de vingers en aan de hals. Ieder zijn smaak, echter altijd opletten voor het kerstboomeffect… . S

Stiletto laarsjes. Bewonderingswaardig…ik hou van hoge hakken maar ik hou  het geen uur vol met zúlke naalden onder mijn hielen. Laat staan dat ik ermee naar de trein zou kunnen spurten. Wat ik doorgaans moet doen wegens steeds eerder een tikkeltje te laat dan te vroeg…

Veel make-up. Zorgvuldig aangebracht, knap. Want buiten het feit dat ik er op een doordeweekse dag als vandaag de moeite niet voor zou kunnen opbrengen zou ik het ook niet zo professioneel kunnen aanbrengen denk ik. Toch niet zó uitgebreid… .

Haren perfect gebrusht en er zelfs nog enkele duidelijk niet natuurlijke golven in aangebracht. Als bezitter van natuurlijke krullen ken ik het verschil tussen krultangkrullen en natuurlijke krullen.  Mooi gedaan.

Goed, ik was rond met ‘ongegeneerd maar zo onopvallend kijken.’  Beetje rondkijken nu.

Tot plots mijn aandacht getrokken werd door voorgenoemde dame. Ik hoorde een taaltje dat hoegenaamd niet ‘matchte’ met het uiterlijk dat ik zonet nauwkeurig geobserveerd had. Een dialect pur sang.  En ja, met een lichte plaatsvervangende schaamte moest ik constateren dat het om een Antwerpse tongval ging. Ik zag het clichébeeld van clichébeeld van menig Oost-Vlaming m.b.t. tot hun landgenoten uit de Antwerpse provincie bijna opdoemen in het hoofd van de loketist. Thanks miss Bont… . L  De dame riep en tierde. Blijkbaar kon de loketbediende mevrouws’ vraag niet naar behoren beantwoorden en dat zinde mevrouw duidelijk niet. Mevrouw werd verwezen naar de gele bladen aan de muur om te checken wanneer haar trein op z’n bestemming aankwam en zou ter plekke moeten kijken op welk perron en om hoe laat haar aansluiting was. Dat vond Miss Bont (met t) wel erg grof en dus ontstak ze in een furie die ze afsloot met de woorden: “ ’t Is goe paljaske!!! Kloatzak!” Amááái, da's klasse!!! ;-)

En ik denk: al draagt een aap een gouden ring… . ;-)

Intussen ben ik al aan mijn tweede gsm met camera en -tig andere mogelijkheden toe maar intussen is mijn licht gehavend telefoontje al een tijdje ‘old fashion’ ( btw, Scottish tape works perfect to keep the thing together!).

Enfin, ik zit niet meteen te springen om een nieuw exemplaar zo lang het ding nog belt. Mijn fascinatie voor GSM’s heeft nl. z’n beste tijd gehad. Ik kijk trouwens nog steeds verbaasd om als ik iemand zie en hoor voorbij stappen die op het eerste zicht tegen zichzelf aan het praten is en waarbij ik pas bij een tweede blik de oortjes in de oren zie zitten. Nee, da’s niks voor mij. Ik ben nog net niet te lui om de hoorn naar mijn oor te brengen.

Verder beschikken mijn vriendje en ik al sinds begin 2004 over aan laptop (en néé, toen zag je bijlange nog geen studentjes hun notebooks openklappen op de trein!!!), hadden we al een DVD-speler lang voor alles op DVD was en hebben we die laatste onlangs de deur uitgekeild voor een exemplaar met ‘recordfunctie’. Ook beschikte ik al over een digitale camera in de tijd dat die dingen nog maar weinig pixels bezaten en bijna zo groot waren als een camcorder.  Dat prehistorisch stuk is intussen al enkele jaartjes vervangen door een compacter model dat destijds zo nieuw was (want ik ben hip) dat het nu nog steeds moeiteloos kan concurreren met de huidige modellen.

En ook: we hebben zo veel elektrische keukentoestellen dat we wegens plaatsgebrek noodgedwongen voor een aantal zaken terug overgeschakeld zijn op de manuele variant terwijl de technologie in de kasten staat te 'verstoffen'.

En o, ik zou het bijna vergeten: ik heb nog zitten wachten tot mijn computer was ‘ingebelt’ op het netwerk, heb nog internet betaald per minuut, urenlang zitten wachten op binnenrollende beelden en ik heb jaren (echt waar!) moeten wachten voor mijn hele vriendenkring (eindelijk!) online was. Want ik was nog maar net op school geïntroduceerd in de geweldige nieuwe, wereldschokkende revolutie van het internet of ik stond al in de Fnac om een modem te kopen (jááá, dat ging men toen kopen in de Fnac!). Ikke was een trendzetter.

And last but nor least: ik ben een héééééééééééééééééééééééééééééél klein beetje een fashion victime. Klein beetje maar (en soms een beetje meer) en altijd met een eigen touch, maar de trends: ze ontgaan me niet! J Dus: ik ben een hippe chick met een nostalgisch hoekje af. Voilà.

Ik heb vandaag mijn kleerkast opgeruimd. Of nee, ik mag niet liegen: ik heb vandaag een déél van mijn kleerkast opgeruimd. Deel 2 is voor morgen. Nu hoor ik jullie al denken: “Nou, nou, wat een karwei, daar word je zeker moe van?” En het antwoord daarop: “Ja, een klein beetje wel.” Want 10 jeansbroeken op een stapel wegen veel meer dan je denkt en 15 opeengestapelde spijkerbroeken vallen om. Een berg dikke wintertruien op de hoogste plank van de kleerkast hijsen is geen karweitje voor ruglijders, en 80 kapstokken op een rij verschuif je niet met 1 vinger.

Maar het allervermoeiendst is het denkwerk. Denken over wat waar hoort, hóe dat daar moet komen en hoe te voorkomen dat alle netjes opgevouwen én glad gestreken kledingstukken er bij het opentrekken van de kastdeur weer uitvallen.

Maar ze vállen er uit. Kapstokken kraken, breken door, kleren vallen op de bodem van de kast, bovenop T-shirts en sjaaltjes waardoor deze stapeltjes ook niet overeind blijven en de halve inhoud van de onderste plank de grond opschuift. Bovenop de halve inhoud die naar buiten kwam bij het openen van de andere kastdeur.Zéér moeilijk te strijken blouses schuiven van de kleerhangers, ik probeer ze te redden door ze voorzichtig tussen 2 vestjes uit te trekken...ik trek de vestjes mee naar buiten. Mee de grond op, waar intussen een heuveltje is ontstaan, of zal ik zeggen een berg?

Ik zucht, ik vloek. Begeef me naar de andere kamer alwaar de kleerkast van mijn lieverd zich bevindt. Jaja, u leest het goed. De kleerkast van mijn wederhelft bevindt zich in een andere kamer om de eenvoudige reden dat het bij de officiële verhuis van ondergetekende al snel duidelijk was dat ik de hele kleerkast zou inpalmen. Intussen heeft deze kleerkast versterking gekregen van een klerenhek, je weet wel, zo’n ding op wieltjes waar men kleerhangers aan kan hangen en wat men vaak in klerenwinkels ziet. Ik hou niet van dit rek. Ik vind dat het misstaat in onze slaapkamer. Maar het is een noodzakelijk kwaad.In de andere kamer staat een soortgelijk exemplaar. Winterjassen nemen veel plaats in, moet je weten. En als er iets niét meer is in mijn kleerkast dan is het plaats.

Maar goed, ik begeef me dus naar de andere kamer om een blik te werpen op de kleerkast van mijn vriendje. Ik heb een goed voorbeeld nodig. Een beetje inspiratie. Ik trek de deuren van de kast open en zie alle kleding mooi gestapeld liggen. T-shirts liggen mooi plat, netjes opgevouwen, een beetje trapsgewijs gestapeld. Het lijkt wel een winkel. Zoek de verschillen! Zucht.

“Hoe doet ‘ie dat toch?!” Ik begeef me terug naar mijn eigen garderobe. Werp een blik op de stapels die nog niét naar buiten zijn getuimeld. “Onmogelijk.”, schiet er door mijn hoofd. “Onmogelijk om mijn T-shirts trapsgewijs te stapelen. Ik móet stapelen tot tegen de plank er boven of al de rest kan er niet meer bij.”

O.K., opnieuw. Ik zet me op de grond, overschouw de halve inhoud van mijn kleerkast. De vloer ligt bezaaid met kledij. Het lijkt wel het depot van spullenhulp maar dan de luxeversie. Soit, het komt eruit dus ’t moet er weer in. Ik begin opnieuw te stapelen. Af en toe kleur bij kleur, trui bij trui, T-shirt bij T-shirt, sous-pull bij sous-pull, die met motiefjes hier, de effen daar. Ik maak stapels met reëel instortingsgevaar maar de kast kan weer toe en er is één of andere structuur te zien.

Ietwat wanhopig kijk ik naar het plastic zakje op het bed. Daarmee is alle ellende begonnen. O ja, ik weet het weer, ik zocht een plaatsje voor mijn 2 nieuwe shirts. Niet duur hoor, helemaal niet, een koopje, echt waar. Maar waar, o waar, moet ik ze kwijt? Zou ik, i.p.v. na te denken over slimme stapeltrucs, de kamer eens niet opmeten om de zien hoeveel kast er nog bij kan? Of zou ik weggooien wat ik al 15 jaar koester (en soms nog draag!!!)?

Mijn dochter en ik, dat is een sprookje. Maar de eerlijkheid gebiedt mij ook te zeggen dat mijn kleine schat eigenlijk eerder een Piet Piraat is dan een prinsesje. Ze is geen 'lintjes-en-strikjes-meid'. Ze heeft ook geen 'lintjes-en-strikjes-naam' maar een korte en krachtige naam. Zo'n naam waarvan haar vader ik vonden dat hij een beetje guitig klonk. Zo'n naam wilden wij voor ons meisje. Dat had veel te maken met de wetenschap dat appels niet ver van de bomen vallen.  Soms denk ik dat ik de liedjestekst op haar kamer beter kan vervangen door de lyrics van Hurricane of Wild Thing.

Maar daarnaast is onze kleine uk ook een ont-zet-tend lief ding. Een schatje. Een snoezige peuter die,ietwat ongewoon voor haar leeftijd, 'samen spelen, ni afpakken', tot haar levensmotto heeft gebombardeerd.  Een vrolijk nieuwsgierig waaghalsje. Een knuffelbeestje. Een overenthousiast lachebekje. Een gul met kusjes strooiend orkaantje. Een wervelwindje dat af en toe zélf komt schuilen voor de storm en hiervoor hééééél dicht tegen mama of papa aankruipt...al is die storm maar een doodgewone vlieg. "Mamáááá, fliééééég!!!", ze roept alsof Godzilla himzelf net de kamer heeft betreden.

En plots moet ik heel hard lachen... My wild little princess...wild maar gevoelig, hevig maar zacht, lief met ondeugdende ogen..mijn gedachten schieten héél ver vooruit in de tijd...m'n lieve toekomstige schoonzoon, je zal 'nen straffen tist' moeten zijn. ;-)

Toen mijn dochter nog een baby'tje was, maakte ik een tekening voor haar. Een tekening van een prinsessenkindje, omringd door bloemen, elfjes en meer van dat fraais. Bij het tekenen moest ik voortdurend aan het liedje uit Alladin denken.  De (teken)film heb ik nog nooit gezien, maar de themasong ken ik wel. Dagenlang heeft die song door mijn hoofd gespookt. Het was immers net alsof ik in een sprookje was beland!:-) Wij en ons kleine grote wonder, samen op één grote roze wolk. Het wás een hele nieuwe wereld! Want ondanks het feit dat ik waarschijnlijk nooit helemaal volwassen zal worden en altijd een vijsje zal mankeren, toch veranderde iets fundamenteels. Iets groots. A whole new world, a  dazzling place I never knew... .

De tekening mét tekst is klaar. En als het leven niet zo makkelijk gaat, kijk ik er naar en weet ik dat ik ondanks alles door moet gaan voor mijn allerliefste schat. Want als ik naar haar kijk, dan zie ik weer het wonder van het leven. Samen moeten wij op ontdekkingstocht, een reis die alsmaar leuker en boeiender wordt. A whole new world die nu bijna 2,5 jaar geleden voor me openging, a new fantastic point of view... . Dát vat het nog het best samen.

Mijn prinses en ik, wij gaan er samen voor, ik neem haar mee op een never ending ontdekkingsreis en zij toont mij weer dingen die ik al was vergeten. Samen met haar verbaas ik me weer, sta ik weer vol verwondering...Indescribable feeling! Ik wil dat ze dit gevoel nooit verliest, dat ze steeds die kinderlijke verwondering ergens bewaard, dat ze haar hart zal laten spreken, ook op momenten dat de wereld niet zo hartelijk lijkt. Ik ga haar daarbij helpen en zij mij. Mijn prinses en ik...de wereld is niet mooi, maar zij kan hem een beetje mooier maken.

I can show you the world
Shining, shimmering, splendid
Tell me, princess, now when did
You last let your heart decide?

I can open your eyes
Take you wonder by wonder
Over, sideways and under
On a magic carpet ride

A whole new world
A new fantastic point of view
No one to tell us no
Or where to go
Or say we're only dreaming

A whole new world
A dazzling place I never knew
But when I'm way up here
It's crystal clear
That now I'm in a whole new world with you
Now I'm in a whole new world with you

Unbelievable sights
Indescribable feeling
Soaring, tumbling, freewheeling
Through an endless diamond sky

A whole new world
Don't you dare close your eyes
A hundred thousand things to see
Hold your breath - it gets better
I'm like a shooting star
I've come so far
I can't go back to where I used to be

A whole new world
Every turn a surprise
With new horizons to pursue
Every moment red-letter
I'll chase them anywhere
There's time to spare
Let me share this whole new world with you

A whole new world
That's where we'll be
A thrilling chase
A wondrous place
For you and me

De onderstaande tekst geeft het al aan...er is veel gebeurd in mijn leven de laatste 3 jaar. Er was het extreme hoogtepunt, de grootste omwentelling in m'n leven ooit en wat er ooit ook nog gebeurt: het zal altijd het beste blijven wat me ooit is overkomen. Ik heb het dan natuurlijk over mijn dochter waar ik eeuwig en drie dagen verliefd op zal blijven.:-)

Maar er was ook het grote dieptepunt, de nachtmerrie die werkelijkheid werd: ik verloor mijn mama. Niet zomaar mijn moeder, maar tevens mijn allerbeste vriendin, mijn rots, mijn toevluchtsoord, zelfs vaak mijn partner in crime. Ik verloor dus veel, heel veel... . Nog steeds gaat er geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk.

Er is veel veranderd, heel veel...en dus is het misschien een logisch gevolg dat ook deze blog in een nieuw kleedje werd gestoken. Maar 't belangrijkste is: ik ga nu écht weer bloggen.

Zoals jullie kunnen zien heb ik een poging ondernomen om een beetje structuur in de chaos te brengen. :-) Een paar tekstjes die vroeger in de linkerkolom stonden heb ik verplaatst naar het hoofdveld waardoor ze nu mee opgenomen zijn als 'gewone' tekst. Vandaar dat er hier en daar enkele teksten tussen staan die (vrij) lang geleden werden geschreven.

Verder zijn de teksten ingedeeld in categoriëen. En daar is (jammer genoeg) ook een categorie 'afscheid nemen' bij. Een beetje bizzar misschien, of zelfs luguber. Maar dat is absoluut de bedoeling niet. Als ik wil schrijven over mijn wel en wee kan ik gewoon niet anders dan ook daar bij stil te staan.

Verder zijn er een aantal vaste onderdeeltjes te vinden. Zo kan je bovenaan links (onder de foto en boven 'the A-files') een streepje muziek horen. Gewoon aanklikken en je krijgt één van mijn favoriete nummers te horen (een evergreen uit mijn persoonlijke hitparade of mijn lijflied v/h moment, al naargelang de 'mood'). Ook kan je helemaal onderaan links zien hoeveel bezoekers er online zijn. Wanneer je klikt op het icoontje kan je zelfs je naam invullen, eventueel aangevuld met een link naar jouw eigen site. Dit blijft 10 min. zichtbaar, feel free tu use it!

De chatbox staat er nog steeds, dus wie wil kan daar iets in kwijt en uiteraard vind ik het ook bijzonder fijn om reactie's te lezen! Het tekstje helemaal bovenaan in de rechterkolom (in gezelschap v/e lieveheersbeestje en een witte roos) ga ik daar - om waarschijnlijk duidelijke redenen - laten staan. Verder vind je in diezelfde kolom, als je even naar beneden scrolt, nog wat wetenswaardigheden, wat wijze woordjes en links naar van alles en nog wat.

De site gaat zeker en vast nog worden aangevuld met wat foto's.  Al blijf ik mijn principe trouw en post ik geen persoonlijke foto's. Sorry! Ach, we houden toch allemaal van een beetje mysterie, niet? ;-) Enne...af en toe zal ik wel eens een sluiertje oplichten! :-p

Zo, ik begin er weer aan! Wees welgekomen!!!

En don't worry, er mag, nee MOET nog gelachen worden. Net zoals op deze blog is 'afscheid nemen' gewoon een wezenlijk onderdeel van mijn leven geweest (en dat zal het spijtig genoeg nog wel is worden). Maar dat wil zeker en vast niet zeggen dat ik gestopt ben met leven. No way.

Kijk is aan...mijn blogje helemaal onder 't stof, spinnenwebben in alle hoekjes...eenzaam en verlaten want oud nieuws... . Vaak beloofd er iets aan te doen en even vaak het niet gedaan. Te druk, geen tijd, geen zin, geen inspiratie, geen watdanook.

Dus neem ik nogmaals het virtuele stofblik in de hand en onderneem ik poging 123 om weer te gaan bloggen. En terwijl ik dit typ denk ik: waarom in 's hemelsnaam?! Is dit geen zonde van je tijd? Als je kijkt naar de berg werk die hier thuis nog op me ligt te wachten zou je denken: inderdaad, je kan je tijd nuttiger besteden! Maar wat is nuttig? Moet ontspanning nuttig zijn? Ik dacht het niet. Dus hopla, argument van de baan geveegd, mee op 't stofblik.

Ik tik lustig verder...maar het stemmetje in mijn hoofd heeft weer een babbelkick vandaag: "Heeft er iemand een boodschap aan wat jij hier te vertellen hebt?!", roept het luider dan ik verwacht. Nee, dat denk ik niet... . Want ik heb veel meningen en soms helemaal geen en ik denk wel sus en ik denk wel zo...maar als ik er zelfs soms nog niet wijs uit geraak, wat heeft een ander daar dan aan? En voor zij die graag kant en klare meningen hebben zijn er zgn. BV's genoeg die met veel verve hun mening verkondigen in menig week-en dagblad.

Ha, heb ik dan de wijsheid in pacht?! Nope..neeje...zeker niet... .

Than what the h***???!!! En plots wordt het stemmetje in mijn hoofd overstemt door een welbekend liedje:

Intelligentie, intellectueel
Vol pretentie zijn er veel te veel
Insinuatie in mijn pyjama
Oh ja, oh ja, oh ja, oh ja, oh
ja, chocola, chocola, chocola
Intimiteit en imitatie
Intimitutifrutikutimuti, ‘k weet niet wat het is!!!

Nothing left to say...alleen maar: schrijven is plezant!!! :-)

GEPOST IN DE ZOMER 2005

Het is komkommertijd. De kranten worden dan ook opgevuld met opmerkelijk meer akkefietjes Bij sommige dagbladen wild at zeggen: nóg meer van datum. Maar toch werd ik vandaag even stil bij wat voor een krant een 'fait divers' is. Een Westvlaamse dame is op 11 maanden tijd haar man en 2 kinderen verloren: de man stierf aan kanker, enkele maanden later kwam de dochter om in een verkeersongeval en nog wat later verongelukte de zoon...daar zijn geen woorden voor... . En wat veel erger is: naar ik vrees is daar ook geen troost voor. Het maakte me stil en tegelijk opstandig. Stil...want hoe kan zoiets? Wat in 's hemelsnaam zeg je tegen zo'n getergd iemand? Zelfs de priester scheen het niet meer te weten want die had voor de uitvaart v/d zoon gezegd dat hij nu toch wel een nachtje moest slapen over de preek die hij ging geven... . En opstandig want nu we 't toch hebben over de hemel en een priester: waar is nu die god? Hoeveel kruisen moet/kan een mens dragen?!
En ook steekt de nood tot relativeren weer op. Want ja, ik weet het wel, het is de ver van je bed show en het maakt verdriet om de dierbaren die jij hebt verloren niet minder...maar tóch...Op momenten in het leven waarop het lijkt alsof het allemaal niet meer erger kan, kan het jammer genoeg soms nóg erger. Iets om aan te denken bij de volgende bad hair day, de wekker op maandagochtend, de trage rij aan de kassa, de file, kortom: the unbearable lightness of being...